هستی

فروغ فرخ زاد و كاريزماي چگونه مردن^*

ا. ديانوش

بخشي از كاريزماي شخصيتي فروغ به چگونگي مرگ او برمي‌گردد.

مرگ فروغ اگرچه مانند لوركا، دسنوس، فرخي، عشقي و مختاري شهادت‌گونه نيست و اگرچه مثل شريعتي و تختي مرگي مرموز ندارد و هم‌چون هدايت دست به خودكشي هم نمي‌زند اما چنان‌كه در سوگسرودهايي كه براي او گفته شده و هنوز هم گفته مي‌شود مي‌بينيم، داغ و خاكش  هنوز تازه است

پرياي نازنين کنکاشي در شعر امروز

فرنود حسني  

                 تورا

لحضه ای که برفرش ِ علفی ی علفزار

                                     آرام بودی

آنگاه که

             درسایه روشن ماه

              درآغوش سرما

             تاصبح نیاسودی

من دیده ام

عصمت نگاهت را

آنگاه که

به راه آفتاب نگران بودی

                       دیده ام

                                تورا

که باسپیده

سوی چشمه روان بودی

                  من دیده ام

سیماب سرشک برگونه ات را

                          آنگاه

              که خشکیده گل خنده

                                 برلبانت

می خواهم ببینم

         رقص دستمال ِ پروانه ایت را

آنگاه که تُوشمال(۱)

دردایره مال(۲)

هلهله شادی سرمی دهد

                من درچشمان کالت

                میخوانم قصه گذشته وحالت

قصه ات

غصه من بود......

                     .....

توضیحات :

۱) تُوشمال = لهجه محلی خوزستانی هاست وآن رقصی است مانندسماع صوفیانه که آدمی ازخودبی خودمی شود

۲) دایره مال = بمعنی دف می باشد.البته دف کلمه عربی است .

نوروز، در تاريخ و تقويم

نويسنده :يحيي ذكاء

جشن و شادي لازمه زندگي هر انسان طبيعي و اميدوار است. گذشته از آن، پرداختن به آغاز سال داراي معنايي است، معنايش آنست كه ما بدانيم....

هفت « سين » مقدس در هفت سين ايرانى

                                                آتش افروزي در نوروز

 نويسنده :دكتر كتايون مزداپور

يكي از زيباترين رسم هاي كهن زرتشتي افروختن آتش پيش از دميدن آفتاب در روز اورمزد از ماه فروردين است. در آن روزگاران كه چراغ برق و نورهاي مصنوعي نبود، تقابل بيشتري ميان تاريكي شب و نور آتش پديد مي آمد:

ای یادت یادواره من

 به تو

که روزی نگاهت

آتشی بودبردلم

              بتو

             که صدایت

            آهنگ سفرداشت

به تومی اندیشم

ای که نگاهم کردی و

دل بردی و

پاپس کشیدی

 ومن که چه بیهوده

چشم امید

             به دریچه صبح

دوخته بودم

به تومی اندیشم

به تومی اندیشم.

درصدایت

           رازناگفته هارامی جویم

درنگاهت

             رازسکوت

امااحساس می کنم که

                     درصدایت

تارشکسته ای آوازمی دهداز

                               درونت

که خودنیزدرصدای دیگری

آوازناگفته هامی جویی و

                  درنگاه من رازسکوت.

درتنهایی

           یک شقایق

           گلی می روید

زردرنگ

         ونمایانتر

چهره دشت را

دگرگون می کند

وتنهایی

               به آشفتگی می پیوندد.